«Тормыш суын агызучы елга кебек»: Леонид һәм Таисия Ефимовларның гомер юлы

Аларга киләчәктә бер җепкә үрелергә — хезмәт, тугрылык һәм мәхәббәт белән сугарылган гомер җебенә әверелергә насыйп була.  

Леонид Иванович Ефимов 5 февральдә Зур Кызылъяр авылында дөньяга килә — тын, яшел, кыр чәчәкләре исе һәм юл тузаны сеңгән якта. Балачактан ук ул зур гаилә җылысында үсә: алты бала — ул гына түгел шау-шу һәм көлү, ә җаваплылык һәм бер-береңә терәк булу дәресе дә.

Мәктәп, трактор руле артына тәүге утыру, СПТУда уку — болар барысы да олы тормышка илтүче баскычлар була. Аннары — армия. Благовещенск шәһәрендә, Кытай-Монгол чигендә узган ике ел аны физик яктан гына түгел, рухи яктан да чыныктыра. Ул анда хәрби машинаның механик-йөртүчесе була, ышанычлы кеше булып формалаша.

Туган якларына әйләнеп кайткач, Леонид Иванович яңадан руль артына утыра — инде туган «22 нче Партсъезд исемендәге» колхозда. Әмма язмыш аңа яңа борылышлар әзерли. 1980 елда өйләнгәннән соң, ул Левашово авылына күчә һәм тормышының яңа битен ача — мәктәптә хезмәт юлын башлый.

Башта хуҗалык эшләре буенча директор урынбасары, аннары машина йөртү һәм хезмәт укыту инструкторы, соңрак — физкультура укытучысы буларак, ул буыннарны сәламәт һәм актив тормышка өнди. Балаларны укыту белән бергә ул үзе дә кырда хезмәтен дәвам итә: язын һәм җәен чәчүдә, тракторда, комбайнда эшли, ару-талуны белми. Аның хезмәте тыныч, әмма гаять зур — тормыш суын агызучы елга кебек.

Шул ук вакытта Алексеевск бистәсендә 1956 елның 31 мартында Таисия Николаев-на Ефимова дөньяга килә — хезмәт кешеләре гаиләсендә үскән кыз. Аның юлы да мәктәптән башлана: беренче сменада укый, ә икенче сменада шул ук бинада яшьләр һөнәр үзләштерә. 1973 елда ул Алексеевск нәфис әйберләр туку фабрикасында хезмәт юлын башлый.

Һәр җеп, һәр бобина — аның киләчәк язмышының бер юлы кебек. Әмма Таисия Николаевна зуррак хыяллар белән яши — Казан авыл хуҗа-лыгы институтына укырга керә. 1979 елда аны кызыл диплом белән тәмамлап, авыл хуҗалыгы җи-тештерүен оештыручы икътисадчы белгечлеге ала.

Язмыш аларны «22 нче Партсъезд исемендәге» колхозда очраштыра: ул — механизатор, ул — яшь белгеч. Алар арасында тирән, тыныч мәхәббәт туа — сүзсез аңлашыла торган, карашта, эштә чагыла торган мәхәббәт. 1980 елда алар өйләнешеп, Левашово авылына күченәләр һәм гаилә, йорт, киләчәккә планнар кора башлыйлар.

1982 елда аларның гаиләсендә беренче сабый авазы яңгырый — кызлары Наталья туа, 1987 елда — уллары Александр. Балалар хезмәт, тәртип һәм мәхәббәт атмосферасында үсә. Мәктәп, кыр, йорт — барысы да бербөтен була. Таисия Николаевна «Левашовский» совхозында баш икътисадчы булып 25 ел хезмәт куя, саннарга тәртип кертә, ә тормышка — тотрыклылык. Соңрак яңа этап башлана: 2005 елдан ул Сбербанкта эшли, анда аның намуслылыгын һәм җаваплылыгын югары бәялиләр.

2007 елда Леонид Иванович педагогик эшчәнлеген тәмамлый, ә 2013 елда Таисия Николаевна лаеклы ялга чыга. Әмма алар өчен «ял» — шартлы төшенчә генә. Бүген дә алар авыл хуҗалыгы белән шөгыльләнәләр, бакча карыйлар, терлек асрыйлар, иң мөһиме — оныкларын: Софияне, Даринаны, Андрейны һәм Серафиманы тәрбиялиләр. Аларның йортында һәрвакыт җылылык, яңа пешкән икмәк исе һәм балалар көлүе яңгырый. Монда тәҗрибә генә түгел, ә җиргә, хезмәткә, гаиләгә мәхәббәт тә буыннан-буынга күчә.

Леонид Иванович белән Таисия Николаевнаның тарихы — тирән һәм тыныч аккан елга кебек. Ул бер районда, бер елда башланып, гомерлеккә берләшкән. Алар йорт төзегәннәр, балалар үстергәннәр, иң мөһимен өйрәтеп калдырганнар: бәхет зур сүзләрдә түгел, ә янәшәңдә ышанычлы кеше булуда, җиргә хөрмәттә, гаилә учагы җылысында.

Бу матур, якты, чын үрнәк өчен сезгә рәхмәт. Йортыгыз һәрчак тулы булсын, оныклар сөендерсен, сәламәтлек көчегезне арттырсын.